Welke schil kun je niet eten?

Hoewel veel groente- en fruitsoorten een schil hebben die barst van de vezels en vitamines, zijn er ook schillen die je absoluut beter links kunt laten liggen. Soms is de textuur simpelweg te taai of stug, maar in andere gevallen kan het opeten van de buitenkant zelfs tot flinke buikkrampen of een allergische reactie leiden.

Mango en avocado

Een van de bekendste voorbeelden is de mango. De schil van deze tropische vrucht bevat urushiol, exact dezelfde chemische verbinding die in de beruchte plant gifsumak (poison ivy) zit. Zelfs een klein hapje kan bij veel mensen al zorgen voor een vervelende, jeukende uitslag of zwelling rond de lippen. Ook de schil van een avocado kun je niet eten. Deze is niet alleen enorm stug en ruw, maar bevat ook een lichte hoeveelheid persine. Voor dieren is dit uiterst giftig, en hoewel een mens er redelijk tegen kan, kan het bij inname van grotere hoeveelheden maagproblemen opleveren.

Harde, onverteerbare schillen

Bij vruchten zoals ananas en diverse soorten meloen (zoals cantaloupe of galia) spreekt het bijna voor zich. De buitenkant van een ananas is veel te scherp, ruw en hard. Het zou letterlijk schade aan je mond en spijsverteringskanaal aanrichten. Meloenschillen zijn bovendien extreem dik en vaak drager van schadelijke bacteriën uit de aarde. Bij een watermeloen kun je het witte gedeelte overigens wel prima inmaken (picklen) of koken, maar de harde donkergroene buitenrand snijd je altijd weg.

Bananen en citrusvruchten

Technisch gezien is een bananenschil niet giftig, maar rauw uit het vuistje is hij ontzettend bitter en vrijwel onverteerbaar. Wil je deze toch gebruiken om voedselverspilling tegen te gaan, dan moet je hem langdurig koken, bakken of fermenteren. Bij citrusvruchten zoals sinaasappels en citroenen ligt het net even anders. De gekleurde buitenkant (de zest) is fantastisch als smaakmaker. Het dikke, witte en sponsachtige deel daaronder (het albedo) is daarentegen extreem bitter en zal de smaak van je gerecht compleet verpesten. Gebruik je de rasp? Kies dan uitsluitend voor biologisch fruit, aangezien reguliere citrusvruchten stijf staan van de bestrijdingsmiddelen en voorzien zijn van een waslaag die je er niet zomaar afwast.

Aardappels met een groene waarschuwing

Een gewone, schone aardappelschil kun je na het bakken of poffen heerlijk opeten. Zie je echter groene plekken of flinke uitlopers op de schil? Snijd deze dan altijd ruim weg of gooi de aardappel helemaal in de groenbak. Dit is namelijk een teken van solanine, een natuurlijke gifstof die bij het verteren flinke misselijkheid en buikkrampen veroorzaakt, ongeacht of je de aardappel goed hebt verhit.

Uiteindelijk geldt in de keuken een simpele vuistregel: luister naar je zintuigen. Is een schil onmogelijk om zonder moeite doorheen te kauwen, extreem bitter of erg ruw? Dan is de kans heel groot dat je spijsvertering er ook absoluut geen raad mee weet en je hem dus beter kunt weggooien.