Welke vis heeft de minste PFAS?
Bij het kiezen van vis met de laagste concentraties PFAS is de algemene regel: hoe kleiner en jonger de vis, hoe minder schadelijke stoffen deze bevat. PFAS hopen zich namelijk op in de loop der tijd door een proces dat bio-accumulatie wordt genoemd. Roofvissen die andere vissen eten en lang leven, hebben daardoor vaak hogere concentraties in hun vetweefsel.
De veiligste keuzes zijn meestal zeevissoorten die laag in de voedselketen staan. Denk hierbij aan de volgende soorten:
- Haring: Deze vis leeft relatief kort en voedt zich voornamelijk met plankton, waardoor er weinig tijd is voor een aanzienlijke PFAS-opbouw.
- Sardines en ansjovis: Door hun zeer kleine omvang en positie onderaan de voedselketen zijn dit doorgaans erg schone bronnen.
- Kabeljauw en koolvis: Deze magere witvissoorten bevatten over het algemeen lagere gehaltes dan de grotere, vette roofvissen.
- Makreel: Hoewel dit een vette vis is, vallen de PFAS-waarden in makreel die in de open oceaan is gevangen meestal erg mee vergeleken met kustvissen.
Een cruciaal onderscheid moet worden gemaakt tussen zoetwatervis en zoutwatervis. Vissen uit Nederlandse binnenwateren en rivieren, zoals wilde paling, baars of snoekbaars, kunnen aanzienlijk hogere PFAS-gehaltes bevatten door lokale industriële vervuiling. Het is daarom verstandig om consumptie van zelfgevangen vis uit rivieren en grote meren zoals de Westerschelde sterk te beperken.
Kweekvis kan een goed alternatief zijn, mits het visvoer streng gecontroleerd wordt. In de Europese Unie gelden strikte regels voor de kwaliteit van visvoer, wat de ophoping van PFAS in bijvoorbeeld gekweekte zalm of forel beperkt. Om de inname van ongewenste stoffen te minimaliseren, is variatie het allerbelangrijkste. Door verschillende soorten vis te eten en af te wisselen tussen vette en magere zeevis, profiteer je van de gezonde omega 3-vetzuren zonder een te hoge belasting van PFAS.
